Yılmaz Güney ... - MOBILDEPO.COM

[span style=\'font-size:14pt;line-height:100%\'][span style=\'color:red\']YILMAZ GÜNEY ...[/span][/span]

[img src=\'Linkleri Görmek İçin Siteye Üye Olmalısınız.
Üye Ol  Giriş Yap' border=\'0\' alt=\'user posted image\' /]

“Bu film, onun uzun yıllar boyu etiyle kemiğiyle yaşadığı bir tanıklıktı. Acılarına ortak olduğu ülkesinin en bahtsız insanlarına karşı, ancak Yılmaz Güney gibi insanların duyabileceği bir vefa borcunun kısmen de olsa ödenmesi idi...DUVAR Yılmaz’ın, duvarlarından kurtulmuş Türkiye idealinin mesajını da içeriyordu.”
( Fatoş Güney’in Selimiye Mektuplarına yazdığı yazıdan alınmıştır. )

Yapım tarihinden bu yana tam 17 yıl geçtikten sonra, Türkiye’de ilk defa gösterime girecek olan “Duvar” filmiyle birlikte, kısa bir süre önce gündeme gelen “O bir maçoydu...hayır o bir centilmendi.” gibi düzeysiz tartışmaların ardından tekrar, ama bu sefer sinemasıyla gündeme gelen Yılmaz Güney, hiç şüphesiz Türk sinemasının yetiştirdiği en önemli yönetmenlerden biri.

1970’lerin Türk sinemasına abartısız tek başına damgasını vuran Güney, özellikle, Batılılaşma ve kentleşme sancıları çeken bir dönemin Türkiyesindeki toplumsal yaşama hakim olmaya devam eden feodal zihniyeti lirik bir dille sinemaya aktarmasıyla tanındı.

[img src=\'Linkleri Görmek İçin Siteye Üye Olmalısınız.
Üye Ol  Giriş Yap' border=\'0\' alt=\'user posted image\' /]

Kimilerince naif, “kör gözüm parmağına” ve yer yer sloganvari anlatımıyla, kimilerince de senaryolarını sette yazdığı ya da sinemayı politik söyleme alet ettiği gerekçesiyle ahlaklı bir sinemacı olmadığı noktasında eleştirilen ve hatta Cannes’da aldığı ödülü, “solcu” ve “kürt” olmasına bağlanan, en iyi filmleri “ Yol ” ve “ Sürü ” üzerine “ gerçek yönetmen kim? ” gibi polemikler çıkarılan Yılmaz Güney, herşeye rağmen, Türk sinemasının, gerek anlatmak istedikleri gerekse de anlatış biçimiyle içinde pırıltılar taşıyan başlıca yönetmenlerinden biri.

Toplumsal gerçeklik ekolünün Türk sinemasındaki en önemli temsilcilerinden biri olan Yılma Güney, pek çok duvarı aşmak zorunda kaldığı yaşamında son yönetmenlik denemesini 1983 yılında “Duvar” adlı filmiyle yaşadı. Yılmaz, Türk hapishanelerinde yaşanan dramı, özgürlüğün ve insanlık haysiyetinin nasıl katledilebileceği noktasında ele alarak, kelimenin tam anlamıyla gerçekliğin ürkütücü tarafını bütün çıplaklığıyla ortaya serdi.

Demir parmaklıklar ardından cellatlarına isyan eden çocukların haykırışı, bir anlamda, masumiyetin ve sevginin, irrasyonel dünyaya ve anlamsızlığa karşı haykırışını temsil ediyordu. Yabancı bir eleştirmenin dediği gibi, filmin esas amacı, aşırı derecede tembel olan vicdanımıza büyük darbeler vurmaktı ve film, bütün beklentilerin ötesinde bunu başarıyordu.

Asıl adı Yılmaz Pütün ( bir dağ meyvesinin kırılmaz çekirdeği demektir. ) olan Güney, 1937 yılında, Adana’nın Yenice köyünde, kürt asıllı, topraksız bir ailenin iki çocuğundan biri olarak dünyaya geldi. Dokuz yaşından itibaren hayatını çalışarak kazanan Güney, liseyi bitirdikten sonra 1957 yılında İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’ne girdi. Daha lise yıllarında sanata merak salan yönetmen, hikayeler yazmaya başladı. Hatta kendi başına “Doruk” adlı bir sanat dergisi bile çıkardı. 1956 yılında yazdığı “Üç Bilinmeyenli Eşitsizlik Sistemleri” adlı hikayesinde komünizm propagandası yaptığı gerekçesiyle hakkında dava açılan Güney, hapis cezasının mahkeme tarafından onaylanması ile birlikte öğrenimini yarım bıraktı

[img src=\'Linkleri Görmek İçin Siteye Üye Olmalısınız.
Üye Ol  Giriş Yap' border=\'0\' alt=\'user posted image\' /]

Sinemaya ilgisi, lise yıllarında, bisikletiyle sinemadan sinemaya 16 mm.’lik film bobinleri taşıması sırasında başlayan Güney, hapishane yıllarında edineceği muhalif ve ateşli devrimci kimliği ve insancıl duyarlılığıyla, sinemayı, toplumsal baskılara, acımasızlıklara, hayatın katı kurallarına, adaletsizliğe ve toplumsal eşitsizliklere meydan okumak ve bunlarla kendi diliyle mücadele etmek için kullanacaktır.

Gerek askeri darbeler sonrası gelen yönetimlerin baskıcı uygulamaları gereği gerekse de bir cinayete adının karışmasıyla hayatının büyük bir çoğunuğunu demir parmaklıklar ardında geçiren Güney, son olarak “ Güney ” adlı sanat-kültür dergisinde yazdığı yazılardan ötürü, yaklaşık yüz yıl hapis istemiyle yargılandı. Bunun üzerine çareyi yurtdışına kaçmakta bulan yönetmen, 1981 yılında Fransa’ya iltica etti. Hakkında yirmi yıla yakın hapis cezası çıkarılan Güney, son filmi “ Duvar ”ı çektikten bir yıl sonra, 9 Eylül 1984 yılında Fransa’da hayata gözlerini yumdu.

“ Sanat tek başına devrim yapmaz, fakat doğru bir çizgiye, dünya hakkında doğru bir siyasi görüşe sahip olan bir sanatçı, eserleri yoluyla, halkla, kitlelerle çok güçlü ve geniş bağlar kurabilir.” diyerek bir anlamda sanata ve sinemaya olan bakışını özetleyen Yılmaz Güney, bir yandan sinemayı, kendi deyimiyle, bir silah, bir tüfek gibi kullanırken, diğer yandan da sinemanın kendine özgü dilini keşfetmeye çalıştı.

Bir sanatçı ve bir yönetmen olarak, insanları bilinçlendirmeyi kendine görev bilen Güney, hiçbir zaman yüzünü sıradan insanlara dönmedi, çünkü onun için, sinema olabildiğince çok geniş kitlesine hitap etmeliydi. Sinemasında sürekli olarak olumsuzlukları işlediği için eleştirilen Güney, aslında olumsuz olanın ardında yatan umudu, geleceği ve yarının olumlu taraflarını aramaya çalıştı.

[img src=\'Linkleri Görmek İçin Siteye Üye Olmalısınız.
Üye Ol  Giriş Yap' border=\'0\' alt=\'user posted image\' /]

Onun için, yaşamın olumlu yanı, sürekli bir değişimin, dönüşümün ve hiç durmaksızın akan bir sürecin yaşanmasıydı belki de. Sineması aracılığıyla, Türkiye’deki ekonomik, siyasal ve kültürel yaşama ve ahlaki değer anlayışlarına hakim olan feodal kalıntıları ortaya seren Yılmaz Güney, bir anlamda, burjuva demokratik devrimini yapmamış bir ülkede, sınıf bilincini uyandırmaya çalıştı denebilir.

Yaşamının dönüm noktalarından biri olarak, 1958 yılında, ustası olarak gösterdiği Atıf Yılmaz ve ünlü yazar Yaşar Kemal ile tanışmasını gösteren Güney, sinemada var olmasını, bir anlamda, Atıf Yılmaz’ın kendisine ön ayak olmasına borçlu. 1964 yılında oynadığı “ 10 Korkusuz Adam ” filmindeki hiç konuşmayan ve sürekli arka cebinde taşıdığı kanyağı içen ayyaş karakteriyle seyircinin beğenisini toplayan Yılmaz Güney, Yeşilçam’daki oyunculuk yıllarında kabullendiği “Çirkin Kral ” ünvanı ile Türk sinemasında adeta bir mitos haline geldi.

“ Ben oyuncu olarak halkın giyiminden, davranışlarından farklı olmamaya çalışıyordum. Zaten olamazdım ki. Ben zaten kendimi oynuyordum. Şöyle bir durum var: Yaptığım bütün filmlerde benden bir parça vardır. ”diyen Güney, Yeşilçam’dan sonraki dönemde de, pek çok filminde başrol oynadı ve kendine özgü bir oyunculuk anlayışı geliştirdi.

[img src=\'Linkleri Görmek İçin Siteye Üye Olmalısınız.
Üye Ol  Giriş Yap' border=\'0\' alt=\'user posted image\' /]

Her türlü zorluklara rağmen sinemacı olmayı ve sinemacı kalmayı başaran Güney, bu başarısını, toplumsal hayatın gerçeklerini, acılarını bizzat kendi deneyimleriyle yaşamış olmasına bağlıyor. Atıf Yılmaz, Duygu Sağıroğlu ve Lütfi Akad gibi Türk sinemasının önemli yönetmenlerinin yanında rejisör asistanlığı yaparak yavaş yavaş kamera arkasına ısınan Güney, sansür karşısında eli kolu bağlanmış Yeşilçam ve onun koşullandırmalarına daha fazla dayanamayarak, 1968 yılında yönetmenliğe soyundu ve “ Seyit Han ” adlı filmi gerçekleştirdi.

Film, komşu köyün güzel kızı Keje’ye yanık olan Seyit adlı yağız bir delikanlının, bir türlü sevdalısına kavuşamamasını ve en sonunda onu bir beye kaptırmasını konu alan başarılı bir köy filmiydi. Daha sonraki filmlerinde de ön plan çıkan lirizmi başarıyla kullanarak, köy insanların sınırları örülmüş yaşamına çarpıcı bir bakış sergileyen Güney, filmdeki Seyit rolüyle aynı zamanda Adana Film Festivalinde En İyi Erkek Oyuncu Ödülünü kazandı.

[img src=\'Linkleri Görmek İçin Siteye Üye Olmalısınız.
Üye Ol  Giriş Yap' border=\'0\' alt=\'user posted image\' /]

Bu filmin ardından çektiği “Aç Kurtlar ”da ( 1969 ), “ eşkiya celladı ” olarak nam salan eski öğretmen Serçe Mehmet’in köy eşkiyalarına karşı verdiği mücadeleyi anlatan Güney, 1970 yılında, unutulmaz filmlerinden biri olan “ Umut ”u çekti. Ekmek parasını çıkarmak için ailesiyle birlikte köyünden kente, Adana’ya göç eden Faytoncu Cabbar’ın, ailesinin hayatta kalabilmesi için verdiği ve sonunda aklını oynattığı var olma savaşını ele alan “ Umut ”, yönetmenin toplumsal gerçeklik ekolünü ve özellikle İtalyan Yeni Gerçekçiliğini başarıyla kullandığı bir film olarak değerlendirildi. Filmde Faytoncu Cabbar’ı canlandıran Yılmaz Güney, iki yıl sonra Adana Film Festivalinde ikinci kez En İyi Erkek Oyuncu Ödülünü kazandı.

Daha sonraki yıllarda, sırasıyla, “ Acı ”, “ Ağıt ”, “ Baba ”, “ Arkadaş ” ve “ Endişe ” gibi sosyal içeriği yoğun filmler yapan Güney, sinemadaki kendine özgü dilin arayışını sürdürmeye devam etti. 1979 yapımı “ Sürü ” ve 1981 yapımı “ Yol ” filmleriyle, Türkiye’nin bir yandan modernleşmeye çalışan ve bunu aşırı bir kentleşme ve yabancılaşma şeklinde gösteren bir yönüyle, geleneklere gömülmüş feodalite insanlarını yüz yüze getiren Yılmaz Güney, şiirsel anlatımında doruğa çıktı.

Bu filmler, her ne kadar sırasıyla Zeki Ökten ve Şerif Gören tarafından çekilmiş olsa da, her yönüyle Yılmaz Güney’in duyarlılığını ve görsel dilini yansıtıyordu. Güney, “ Yol ” filmiyle 1982 yılında Cannes Film Festivalinde Altın Palmiye Ödülünü kucakladı.

[img src=\'Linkleri Görmek İçin Siteye Üye Olmalısınız.
Üye Ol  Giriş Yap' border=\'0\' alt=\'user posted image\' /]

[span style=\'color:red\']“ Düşünmeden hiçbir insanın herhangi bir şey yapabilmesine imkan yoktur. Ben sadece düşündürmek istiyorum. ” diyen Güney, sürgünde olduğu Fransa’da düşündürmeye devam etti ve son filmi olan “ Duvar ” ile ülkesinin bir başka gerçekliğini gözler önüne serdi: “ Bu filmde anlatılanlar, yaşanmış olayların yeniden harmanlanmasıdır. Onlar, kan, ateş ve gözyaşı içinde, duvarların karanlığında ışığı ve suyu aramışlardı...”

Yılmaz Güney, vücuduna yayılan kansere yenik düşerek 1984 yılında hayata gözlerini yumdu[/span]